düşünmek

Dünyaya geldik önce. Yüksek bir haykırışla merhaba dedik sonsuz boşluğa. Soyuttan somuta geçtik. Bu ilk aşamaydı bizler için. Çünkü, bence üç aşamalık bir açıklaması vardır hayattan bahsedişimizin. İlkin doğarız ve çok az zamanımız kalmıştır. Hayır aklınıza gelenin değil, ölmüyoruz daha. İlk aşamanın bitmesidir bahsettiğim. Kimine göre bu evre bebeklik evresidir, kimi ise ayaklarımızın yere sağlamca basmasını bekler-gerçek anlamda-. Lakin bence bu kadar abartılmamalıdır bu evre. Sebebi şudur ki, her şeyin farkında olmak bu kadar zaman almaz. Gözümüzü ilk açtığımızda başlar her şey ve karşı konulmaz bir ilerleyiş süregelir ardından. Tek olumlu yanı, nazımız geçmektedir herkese. Bir ağlama ile istediğimiz her şeyi yaptırabiliriz. Kolayca inandırıcı olabiliriz bu konuda, çünkü kimse dikkat edip bakmaz gözyaşlarımızın akıp akmadığına… Çıkan o dayanılmaz ses, tüm engelleri yıkacaktır. İlk evrede bu fırsatçılığımızı gerektiğinden fazla kullanırız; biliriz ki bundan sonra inandırıcı olmak için gözyaşlarına muhtaç olacağız… devamı »»

Eskiden geceleri sırt üstü yatağa uzanıp soba deliğinden sızan alevin aydınlığında odadaki nesnelerin şekilden şekile girmesini izlerken, gözlerini tavana dikip zaman çırasının yanarken çıkardığı sesleri dinlerdi. Şimdi bu çıranın bir yerinde, sırtını döndüğü pencerenin demirlerinin karşısındaki duvara yansımalarına bakmakla yetiniyordu. Araba farları virajı her döndüğünde uzayıp, soluklaşan bir iz bırakıyordu odanın içinde. Dışarıdaki gürültü içeri sızıyordu. İçerideki sessizlik de dışarıya bir tavır alış gibi çoğaldıkça çoğalıyordu. Seslerden bir kısmı duvarlara çarpıp geri dönerken, içeride oturmuş eline aldığı bir nesneyi evirip çeviriyordu. İstiyordu ki duyduğu seslere dair bir seçiciliği olsun. Şehrin ve içindeki gürültünün ardındaki anlamı okuyabilsin. Onu düşünce rutinlerinden ayıran sorular, alevlenip sönüyordu belli aralıklarla yüzünde. Sancısı geceye denkti. devamı »»