TEKRAR MERHABA EY SEVGİLİ OKUR!

Bunca yıllık münasebetimizden sonra -her ne kadar ara sıra arayı soğutsak da- epeyce samimileştik; ama doğrusunu söylemek gerekirse şu güne kadar sen maçı hep 1-0 galip götürüyorsun. Zira ne senin gibi kahramanca okuyanların ve yaşayanların olduğunu, ne sendeki o mangal gibi yürek ne de o mahmur görünüşünün altında aşkı doruklarda yaşayan bir Don Quijote olduğunu biliyoruz. Eh, aslına bakarsan -her ne kadar kendimizi tanıtmaktan sürekli kaçınsak da- sen de bizi iyiden iyiye tanıdın. Doğrusu bizi epeyce yordun. Açıkçası her geçen gün ölüme daha da yaklaştığımız doğru; ama insan ölüme yaklaştıkça daha da mı güçleniyor dersin?

Raflarda sararıp duran kitaplarımızı bilgi denizine dökmek için ilk çırpınışlarımız 1999 yılında başladı. Bu kadar çok 9 rakamının yan yana gelmesi tesadüf mü bilmiyorum; ama “Sahne tozu yutmak” diye bir deyim vardır ya, biz de kitapların tozunu yuttuk galiba ki ne yaşarsak yaşayalım, ne kadar uzaklaşırsak uzaklaşalım aklımızın bir köşesinde daima yel değirmenlerine karşı savaşımızı sürdürüyor ve Cervantes’in düşlediği “yaratıcı” şövalye kadar, bu havuzun içindeki mücadelemizi seninle birlikte sürdürüyoruz, sevgili okur.

Hafızamızı tazelemek gerekirse felsefeekibi.com’un kuruluşunun ardından seninle ayrılan yollarımız 1999-2002 yılları arasında yayın yaptığımız felsefem.com’la tekrar birleşti. Güzel gidiyordu; ama Türkiye ilginç bir yer. İnsanı bilgiye en aç olduğu zamanda elinin tersiyle tokatı basabiliyor. Varsın olsun. Bu toprak için dökülen göz yaşlarının yanında bizimki devede kulak kalır. İlgi çoktu; ama -fazla söze gerek yok- felsefem.com kapandı.

2003 yılı boyunca ruhumuz Don Quijote’a değil Sancho Panza’ya büründü; ama orada da semeri sırtımızdan indirmeyince senin için epey plan kurduk ey kahraman okur.

Sana sinsi emellerimizi tatbik etmek için bir gecelik uykusuzluğun ardından 2004 yılının başında anlamak.com’u açtık.

Elimizde bu sefer de Thor’un baltası yoktu; ama kapılarını aklımızın almadığı şekilde açtın. Bu kapıların hepsinden girdik ve seni bildik. İşte seninle en sıkı fıkı zamanlarımız bunlardı. Geçmişe baktığın zaman senin de gözlerin buğulanıyor mu ey sevgili okur?

Verdiklerimiz meyve miydi? Bilmiyoruz; ama bizi aman vermeden taşa tuttun. Bizimki de biraz saflıktı tabi. Karı koca otur, görmediğin bir kişi için çalış. Hayır, işin ilginç tarafı bunu biz kuzu kuzu sindiriyorduk da, sen niye sindiremedin? Bunu bir türlü soramadık, içimizde kaldı.

anlamak* için dedik; nefsimize yenik düşeriz diye adımızı bile gizli tuttuk; ama nihayetinde biz de insanız tabi. Seninle Türkiye’nin bir ucundan diğer ucuna nadide dostluklar kurduk ey sevgili okur. Kimine kapımızı açtık, kiminin ekmeğini yedik. Hiç tanımadığımız kişiler, sırf anlamak* için dedik diye hayatta aklına bile gelmeyeceği yazarlarla tanıştı, kitaplarını okudu. Keşke hepsinin kapaklarına imzamızı atsaydık, hediye etseydik... Nasip olmadı; ama güzel oldu.

Hatta bir ara “Paralel okumalar” yaptık. Birbirini tanımayan alelade kişiler bir anda bilmedikleri bir kitabı okuyup fikirlerini paylaştı. O günleri sen de güzel sözlerle anıyor musun, ey sevgili okur? Tamam, seni epeyce zorladık; ama eğri oturup doğru konuşalım. Çok güzeldi öyle değil mi?

Ardından “Paralel izlemeler”le tavan yaptık. Bu da seni biraz güldürmedi değil. Millet babası için dua etmezken biz filmleri temin ediyor, kayıtlarını yapıyor ve ardından yalnızca kargo ücreti mukabilinde sana gönderiyorduk. Bu esnada bizi biraz ti’ye aldığın oldu; ama yılmadık. Nihayetinde artık bizim de neleri yapabileceğine dair az çok fikrimiz oldu tabi.

Arada bir kaç hayır işine de girdik. Kimini huşu ile yürüttük kimini elimize yüzümüze bulaştırdık. Olsun, birlikte yaşadığımız mahçubiyet yine de muhteşemdi.

2008 yılının sonuna kadar geldik. 4 yıl göz açıp kapayana kadar geçti; ama sen gel bir de bize sor, ey sevgili okur. Nihayetinde bizim de yürütmekte olduğumuz rutin bir hayat var. Bu esnada binlerce kişinin üye olduğu bir platformu idare etmek kimi zamanlarda epey güç oluyor. Bu güçlüklerin en ağırı yaşandığı sırada duygularımıza yenik düşüp seninle biraz sürtüştük. İnan bu kadar duygusal olduğunu bilmiyorduk. Hemen sırtını dönüverdin. Aslında değişen pek de bir şey yoktu. Kitaplar yine raflarında, fikirler yine aklımızda, aşk yine gönlümüzdeydi; ama duygusal bir dönem geçiriyordun galiba ki arayı biraz soğuttun.

İnan yine de iyi durumdaydık; ama ilginçtir 5 yılın sonunda haftanın 5 günü yazı yazacak 5 farklı kişi bulamadık. Taşıma suyla değirmen dönmüyor. Daha fazla kendimizden vermeyelim dedik ve bu safer de biz sana sırtımızı döndük. Evimizi fil dişi kuleye taşımak pek kolay olmadı; ama taşındık işte.

Sevgili okur, şunu bil ki biz artık seni dert etmiyoruz. Biz senin derdini dert ediyoruz ve işte bu nedenle anlamak* perdesini tekrar aralıyoruz. Bizim bu noktaya gelmemiz pek kolay olmadı. İnsanca, pek insanca.

Bundan sonra biraz daha rahatız. Öyle aman aman sert kurallarımız yok, kurmaya da hevesimiz. Reyting kaygımız zaten yoktu, şimdi de yok. Paraleldi, eşkenardı... Olur mu? Gelecek gösterecek; ama şunun altını çizelim, Allah ömür verdikçe Allah demeye ve anlamamız gereken hakikati aramaya devam edeceğiz. Sana artık sırtımız dönük değil; ama... Şöyle düşün. Hani biri önünde yürür ya. Gayri ihtiyari sırtı sana dönüktür. Bizimki de o hesap. Bazen öndeyiz bazen geride. Bazen sen bize sırtını dönüyorsun bazen biz sana; fakat işin doğası bu.

2008 yılında siteyi kapattığımızda binlerce yazı ve yüzlerce kitap tanıtımı vardı. Beyaz bir sayfa açtık. Elimizde ne doküman var ne de çalışma. Senin anlayacağın bu sefer karşına biraz tedbirsiz çıktık, ey sevgili okur; ama bir de bunu deneyelim. Ne dersin? Hani belki sen bir sürpriz yaparsın.

Tedbirsiziz dedik; ama alt yapımız sağlam. Bu sefer epey komplike çalıştık. Ortak paylaşım sayfaları açtık. Bir de yazdığın yazıyı hemen görememenin verdiği sabırsız anların acısını daha fazla çekmemek için küçük bir forum kurduk.

Ha, son olarak şunu da söyleyeyim. Biz, mağaranın dışındayız. Dışarının da içeri gibi pek numarası yok; ama karanlığın da aydınlığın da ne olduğunu biliyoruz. Aklın alır mı, bilmiyorum; ama dışarıda da insanlar var; fakat buradaki insanlar birbirleriyle pek konuşmuyor ve herkes genellikle Fil Dişi mahallesinde oturuyor. Hiç değilse karanlıkta değiller. Biz -biraz manidar olacak- seni biraz hırslandıralım diye anlamak.com’u simsiyah yaptık. Üstüne de mağaranın çıkışını koyduk.

Artık gerisini sen bil.

Birbirimizle cebelleşelim diyorsan adam gibi bir isimle üye ol ve derdini bil ey sevgili okur.