‘Keşke’ ler ne kadar acıtır insanı! Ah o mide kasan duygu... ‘Keşke’ dersin; keşke! Söylenmiş sözlerden öte söylenemeyen şeyler acı verir. ‘Belki’ ler yerini alır bu defa... Yapsaydım, deseydim, konuşsaydım; BELKİ...

Büyümek de buymuş galiba. Hayatın ne kadar karmaşık ve zor olduğunu anlamakmış biraz da. Başrollerde hep pişmanlıkların rol oynadığı, senaryosu önceden yazılmış bir sinema... Geçmişe, söylenmeden kalmış sözlere duyulan özlem... Geçmişe geçmiş diyenler haksız aslında. Aslında en kötü geçmiş; geçmemiş olanı galiba...

Anlamaya çalışmak... Hayatı, insanları... Ya da integral kavramını! Asla eskisi gibi olmayacağını bile bile integral almak niye? Acılar, sıkıntılar, pişmanlıklar +c olarak çıkmıyor mu karşımıza? Kopan her ipi bağlıyoruz da düğümü kalıyor ortada...

Birazcık da numara yapmakmış! Kandırılmış, inanmış gibi görünmekmiş hayat... Her şeyin farkında olup da değilmiş gibi davranmakmış. ‘Sen öyle diyorsan öyledir’ demekmiş; hayatında gördüğün en görgüsüz, en kişiliksiz, en kaypak yalancıya! Sen öyle diyorsan öyledir(!)

Son sözü söylememekmiş... İçine atıp, gözünü yumup, dağlamakmış yüreğini...

İşte geçen 1 yılın özeti:

Bir yanda hepten örtbas edilmiş, ölene dek rafa kaldırılmış itiraflar... Kaybetmekten korkarak şans vermeyi göze alamadığım; aslında kendime o şansı layık görmediğim GÜLLERİN MEMLEKETİ’ ndeki güzel insan...

Diğer yanda bir gaflet ve delalet anında hayatıma giren diğer insanlar... ‘Keşke’ kelimesini TDK’ ye tekrar hatırlatan, kendilerini bir şey sanan, özsaygı ve duyarlılıktan yoksun insanlar(!)...

2007 yılı... İyi ki tanıdım dediklerim, olmasa da olurdu-hatta daha iyi olurdu- dediklerim, ülkümü anlayıp davama saygı duyan, benden de ülkülü, saygı duyulası yeni insanlar, candan öte artık CAN olanlar...

Öyle veya böyle 2007 nin en iyi yanı kendini bitiren insanlarla birlikte bitiyor olması galiba...

Her şeye rağmen bize teşekkür etmek yakışır, yakışanı da yapmak lazımdır...

Hayatıma giren herkese, yaşanmış her şeye TEŞEKKÜRLER...

BÜYÜYORUM SİZİNLE...