Sabahın erken saatleri. Motor kalkmak üzere. Göz ucuyla süzerek yokladığım boş koltuk aramasını yapıp, bulduğum bir yere oturdum. Başımı içine gömdüğüm kitabımı bugün açmayayım da şu güzel güneşin, masmavi denizin tadını çıkarayım ve pırıl pırıl, berrak gökyüzünden nasibimi alayım diye geçirdim içimden. Bu esnada esas duruşumu bozacak herhangi bir sese tahammül edemeyeceğimi düşünerek, huzur veren müziğimi saldım kulaklarıma… Huzurun bir çeşidi de bu olmalı diye geçirirken tebessüm ettiğimi, karşımdaki insanın pişkin bakışlarını görünce anladım…

Hayatın bin bir güzellikle dolu olduğu düşüncem yüzüme yansıyor olmalıydı. Sonsuz bir güzellik karşısında insan nasıl kötü olabilirdi ki?

Gökyüzüne serdiğim gözlerimi alıveren güneşten çektiğim aralarda, yanımda çarşaf gibi açılmış olan gazetedeki bir haber çekti ilgimi.
Boydan boya sansasyonel haber kokan gazeteden çekip çıkarıyorum haberi belleğime:

“Akıllı İşaretler…
Program yayını sırasında ekranda beliren bu işaretler sayesinde çocuklar kendilerine uygun programları kolayca seçebilecek. Anne ve babalar da yayınlanan programın çocukları için uygun olup olmadığına ekranda beliren akıllı işarete bakarak karar verebilecek. Böylece hem çocuklar, hem de anne ve babalar televizyon programlarını seçerek izlemeye başlayacak…”

“Allah Allah” diyorum kendi kendime. Nasıl oldu da televizyonun günümüzde artık bir tehlike olduğunu sezinlediler. Gördüğüm satırlar beni sonsuzluğunda yüzdügüm gökyüzünden çarçabuk alıverdi. Zihnimden geçen onlarca kare, birbirini kovalayarak, içinden çıkılmaz düşüncelere saldı.

Yazıda çocukların program seçimine ailelerin karar verebileceğinden bahsediyordu. Aklıma takılmıştı bu cümleler. Zira yarın bir gün biz de ebeveyn olacaktık nihayetinde. Duyarsız olunamazdı… Peki ne yapılabilirdi ki? Hâlâ yapılacak bir şeyler var mıydı?

Akşam evime gelip açtığım TV’de gördüğüm her şey beni onca ürkütürken, ailelerin bunu farketmiyor olmalarına inanmak istemiyordum. Bir genç olarak irkildiğim görüntülerin, hesapsızca insanlara, öncelikle aile bireyleri olan anne babalara sonra ve özellikle de çocuklara dayatılmasına nasıl göz yumulabilir?

“İzlemeyin kardeşim” sözlerinden peydahlanan haksız savunularını nasıl alt etmeliydi?

Edemezdik! Zira alt etmek istemedik!

Çoluklu çocuklu geçtik ekranların başına. Aile boyu içimiz düşerek, gözümüzü kırpmadan izledik, önemli ve önemsiz demeden en mahremimizin kapısını açtık TV’ye. Düşünmeyi bıraktık. Nasıl olsa birileri düşünüyordu yeryüzünde. Bize onların sunduklarını, tarihi, toplumumuzu, geleneklerimizi, değerlerimizi gözetmeksizin insafsızca tüketmek düşüyordu. Biz de üzerimize düşeni hakkıyla yaptık çok şükür!
Sahip olduklarımızı unutturan sanallıklara dalarak geçirdik en güzel günlerimizi. İştahlarımızı kabarttı hayalini dahi kuramadığımız kareler zaman zaman.

“Ahlak gitti” naraları atmak nafile artık. Biz izledikçe, gelirin yüzde otuzbeşini paylayan yüzde onluk bir azınlığın ceplerini her geçen gün daha da doldurduk. Onların cepleri doldukça, biz üç kuruşluk aklımızdakileri boşalttık. Aklımızla birlikte ceplerimizi de boşalttık. Onlar gün be gün popülerleşirken, biz gittikçe kendimize olan güvenimizi yitirir olduk. Zira onlar gibi olamayacağımızı her geçen gün daha fazla gösteriyordu, “sihirli kutu”.

Şuncacık ömrü; annelerimiz sabah programlarında, babalarımız futbol ekranı karşısında, aile boyu da magazin programlarında harcadık. Bu toplum bireyleri son yıllarını işte böyle meşgul geçirdi. Artık anne ve babalar çocuklarının doktor, mühendis, öğretmen olmalarını değil, manken, futbolcu, oyuncu olmalarını istiyordu.

Ermeni soykırımı olmuş mu, olmamış mı? Ülkede insanlarımız kaça bölünmüş ya da bölünmüş mü? Amerika İran’ı vuracakmış, kimin umrunda? Hangisi keyfimizi bozmaya engeldir ki? Bana dokunmayan yılan bin yıl yaşasın rahatlığındaydık ne de olsa!

Ne zaman bir okulda vukuat olur o zaman sözümona duyarlı olmaya başlar insanlarımız az da olsa. Zira hepsi iyi ya da kötü anne babadır. Kendilerine sorsanız en iyi anne ve babalardır elbette. Aksi nasıl düşünülür ki! Zira “Öğretmenler iyi eğitim vermiyor” derler, “Eğitim çöktü, çocuklarımızın güvenliği yok” derler. Suçlu hazırdır kısacası. Öğretmenin ifadesi de bundan farklı olmaz. “Aileden eğitim alamayan çocuk her türlü suçu işlemeye müsaittir” açıklaması yaparak kendisini aklar…

Suç hepimizin! Alev Alatlı hanımefendinin tabiriyle “saçaklı bir durum” bu. Tek bir açıklaması yok. Toplumun en küçük yapı taşı olan bireyin gelişimi ailede başladığından, şüphesiz ilk sorumluluk ailedeymiş gibi görünüyor.

Sabah evden çıkarken çocuğunun arkasından bakan kaç tane eli öpülesi anne var bu toplumda merak ediyorum?

Çocuğu varken, izleyeceği programlarda seçici davranan ailenin sayısını, ben tahmin etmekte güçlük çekiyorum.

Her anne babanın düşlerinden biri olduğunu düşündüğüm “çocuğuma her imkânı sağlamak”ın çocuğun eğitimi için yeterli olduğu yanılsamasında olmayan ebeveynlerimiz var mı? Onu da bilmiyorum.

Kendi eşi ve okullu çocuğundan bihaber olan, fakat etraftaki “eş ve okullu çocuklara” şehvani gözlerle bakan babaların olmadığı nasıl ispatlanabilir?

Çocuklarımız aileden eğitim alamıyor! Doğru!

Peki öğretmenleri ne kadar eğitebiliyor çocuklarımızı? Aileden tarafa yitirdiğimiz umudu belki okulda buluruz diye düşünürken, manzara daha da karmaşıklaşıyor maalesef.

Sürekli değişen bir sistemle öğretmenlik okuyan gençlerin, son yıllarda bu mesleği seçmelerindeki ilk neden genellikle çıkar amaçlı oluyor. Sabit bir gelir sahibi olmak, yarım gün görev yapmak, 3 ay tatil hakkı vs. İlk amaçları çocukları eğitmeyi düşünmek olan öğretmen aday sayısının bunca öğrenciyi eğitecek kadar çok olmadığı aşikar. “Yeni nesil sizlerin eseri olacaktır” deyişini unutalı çok oldu…

Üniversitede iyi bir eğitim alamayan, ahlaki olarak dibe vurmuş, bilgisi kitaplarına hapsolmuş onca öğretmen ve adayları varken çok şey beklemiş oluyoruz sanırım bu toplum çocuklarından?

Amacım kötü bir manzara çizmek değil. Olanı, unutturulanı, görmek istemediğimizi ve gözlerimizi kapatmaya devam edersek çok fazla kayıplı olacağımızı hatırlatmaktan ibaret. Zira içim acıyor. Göz göre göre toplumsal bir çözülüş içinde olduğumuzu bilmek, bana bu yaşta inanın çok acı veriyor…

“Yemin ederim, her şeyi fazlasıyla anlamak bir hastalıktır;” diyen Dostoyevski’nin bu gerçeği yüzüme her vuruşunda hak vermemek mümkün olmuyor…
…
Satırlar bitmedi içimde. Gözüme takılan gazetedeki “akıllı işaretler” nerelere alıp götürmüştü beni.

Umarım bu gelişme faydalı olur diyerek kalktım yerimden. Varış yerine gelmiştim artık.

Onlarca insanın içine karışarak bugün de unutmaya gidiyordum hayatı hepimiz gibi bir kez daha…