Bence ANLAMAK için çok iyi düşünülmüş bir karar. ANLAMAK için hayırlısı olsun dileklerimle.

Bu karar ile düşünceye verilen önemin daha da artacağına inanıyorum. Çalışmalarıda başarılar..

Özellikle şiir konusundaki karara daha bir sevindiğimi ifade ederek,bu zamanında müdahele için ayrı bir şükran.şiir düşmanı değilim elbette, ama biraz seçicilik internet çöplüğünde bizim yerimizi sabitleyecektir.

"Ayrıca şiir yayını da kısıtlanacak. Bu vesileyle yönümüzü biraz daha düşünceye çevirmek istiyoruz."

Şiir düşünceyi engeller mi yoksa besler mi? Bazı şiirler bir deneme yazısının düşündürdüklerinden daha fazlasını yaşama ikram etmektedir. Bu nedenle ben kararın yanında olmadığımı belirtmek istiyorum. Önemli olan şiir ya da düz yazının ne kadar edebî olduğu ve ne kadar düşünce alanına hizmet bıraktığıdır. Nitekim düşünmeyen bir kalem deneme yazısıyla da olsa hiçbir mahsul ortaya koyamaz. Çok nadir şiir yazan ve şiirlerimi yayına vermeyen birisiyim. Ama önemli olan kişilerin değil şiir çizgisinin mağdur edilmesidir. Şiirlerini kelimeleri oyalayarak kaleme alanlar olduğu gibi kelimelerin kadrini bilen kalemler de var. Bazı deneme yazılarının boş kuyuya ses bırakmaya çalışmaktan ibaret olduklarını da bilmeliyiz. Netice itibarıyla neden böyle bir karar alındığını anlamış değilim. Düşünmeye ve anlamaya emek var ise bu emeğe uyumsuzluk gösteren yazı ve şiirlerin onaylanması zaten editörlerin aldığı karardan ibaret değil mi?

Öncelikle bu başlığın amacının -sayın Mükrime Dilekçi haricinde (ki zaten kendisine katılıyorum)- yorumla katılanların anladığı doğrultuda olmadığına hiç şüphem yok. Yorum ve fikirler kendi içerisinde tutarlılık ta taşıyor denilebilir. Ama sayın Nadir Marmara'nın anladığı ve anlattığı, özellikle "Şiir demek bile günah; daha ziyade slogan" cümlesi beynimi dumura uğrattı. Hem de "cihad için" "yaratıcı kişilik!" Yaratıcı kim?

Sakin ve salim bir kafayla düşünemeyip, kendisini betimlediği şekilde göstermemek için başka bir yazıyı ekleme ihtiyacı duydum.

Mutmain Muhalif...
--------------

ŞİİR VE ŞUUR

Akıl, 'araç' olmaktan çıkıp 'amaç' olunca, hayatın tüm sırrı kayboluyor. Yürek, kafanın gelişimine ayak uyduramadığı zaman, ya da tersi olduğunda, insanda uyumsuzluk baş gösteriyor; o harika denge bozuluyor.
Ortaya kafasız kalpler, ya da kalpsiz kafalar çıkıyor. Biri topal, diğeri kör. "Düş"le, "düşünce", bir türlü bir araya gelemiyor; bu dengesizlik, fizikle metafiziğin, içkinle aşkının, burayla ötenin, bedenle ruhun, bireyle toplumun, dinle dünyanın, maddeyle mânânın dengesizliği ve kutuplaşması biçiminde tezahür ediyor.

Sonuçta, bilim hayat ve imanla çatışıyor, sanat dehayla çatışıyor, gerçek idealle çatışıyor, uygarlık tabiatla çatışıyor ve insan Allah'la çatışıyor; çünkü kafa kalple, düşünce duyguyla çatışıyor. Bunların uyum halinde olduğu bir dünya, çatışmanın değil uyumun hakim olduğu bir dünya olacaktır. O halde problemlerin tümünün kaynağında, her şeyin her şeyle bağlantılı ve her şeyin O'na bağımlı olduğu bir hayatı parçalamak, bütünü bütün olarak kavramak yerine, parçaya indirgemek ve parçayı bütünden bağımsız kavramaya çalışmanın ideolojisi olan "kartezyen felsefe" yatmaktadır.

İşte "şiir" ve "şuur" ilişkisi, bu harika dengenin ideal örneğidir. Etimolojik olarak ikisi de aynı kökten. Kafayla kalbi evlendirirseniz, çocukları "şuur", bir başka ifadeyle "bilinç" olur. Bilgisiz bilinç oluşmaz; ancak salt bilgi bilincin garantisi de değildir. Baksanıza etrafınıza! Bilgili olduğu halde, bilinçsiz bir yığın "malumatfuruş" görmekte gecikmeyeceksiniz. O halde, şuur için bilginin yanında, başka şeylere de ihtiyaç var; işte o şeyler, yüreğin alanına giren "feraset, basiret, sezgi, hüzün, sevinç, muhabbet, nefret, öfke" gibi "duygu-inanç" alanının unsurlarıdır. İşte "şuur" da bu unsurlarla evlenirse, onun çocuğunun adı "şiir" olur.

Nietzsche "Hiçbir sanatçı gerçekle yetinemez" diyordu. Buna şunları da eklemek gerek: Sanatçı gerçekle yetinseydi merakını yitirirdi, merak, sanatın sermayesidir. Sanatçının 'gerçekle' yetinmemesi, onun 'hakikat' arayışının doğal bir uzantısıdır. Onun içindir ki, bir bilginin gözünde gül, "botanik"in konusu olan bir nesnedir, fakat bir sanatçının gözünde "gül", bir nesne değil, şerh edilecek, tefsir edilecek, te'vil edilecek, bin bir çağrışımlı bir "ayettir", kendisini yorumlayanı etkileyen bir "özne"dir.

Eflatun'un Cumhuriyet'i, şairleri almadığı için "ütopya" olarak kaldı, desem yeridir. Eflatun'un düşünce nesebine bağlı olanlar dağları, gökleri, yerleri, ağaçları ve suları salt bir "nesne" gibi algıladıkları için bugün doğayı ve dünyayı yaşanılmaz hale getirdiler. "Akılcı aydınlanma"nın panzehiri "imânî aydınlanma"dır. Akılcı aydınlanmanın eksikliğini tamamlayacağı düşünülen "şiirsel aydınlanma", "amaçlaştırılan" akla haddini bildirip onu imanın makarrı olan yüreğe daha bir yaklaştıracağı için müreccahtır.

Yürek iklimine şuur ve şiirle yaklaşan şairlerin "arama" serüvenini bulmayla tamamladıkları doğrudur. İşte bunun içindir ki, niçin şiir söylemediği sorulan Peygamber şairi Hassan b. Sabit, şu cevabı veriyordu:

"Kur'an'ı görünce dilim tutuldu."

Yine, çağının en büyüklerinden ve "yedi askı" (muallaka-i seb'a) şairlerinden biri olan Lebid b. Rebia'ya Hz. Ömer'in, halifeliği döneminde, "Şiirini çok özledim, git, yeni şiirleri varsa al getir" diyerek yolladığı görevli, Lebid'den şu cevabı almıştır:

"Git, efendine de ki: Lebid Bakara Suresi'ni okuyormuş."

İşte şiirin bu olumlu aracılığı nedeniyle, şiir alanında yapılan çalışmaları "şuur"a ve "şuurlanmaya" bir katkı olarak görüyor, şiirin ve şuurun bir "Simurg" olup Kaf Dağı'na uçtuğu böylesi bir çağda hâlâ "şiir" ve "şuur" üzerinde direnenleri alkışlıyorum.

Siz de, şiir alanında yapılan çalışmalara duyarsız kalmayarak ödüllendirin. İltifat gösterin ki, siz uyurken açan gülleriniz, öten bülbülleriniz bulunsun. Van Gogh'un şiir yazan nazırı olan Alman şair Hölderlin, şiir için "bütün uğraşların en masumu" der.

Masumiyetini yitirmiş bir çağın insanlarının masumiyetlerini hatırlama yollarından biri de şiirdir. Uzun yaz gündüzlerinde okumak için, siz de benim gibi şimdiden şiir kitaplarından bir buket yapabilirsiniz.

Elbette şiir, size dünyanın tüm hakikatlerini öğretmeyecek, fakat hakikati hisseder ve algılar hale gelmesi için yüreğinizi yumuşatacak.

Az şey mi bu?
Mustafa İslamoğlu

Berk urup çıktı evimden NAGEHAN göklere dek nur ile doldu cihan...
bu paltformda imla hatası görmek beni üzüyordu zaten... onayladığım bir karar...

Anlamak la tanıştım ama hakkını verdiğimi söyleyemem.
Yayımlanan tüm yazı ve şiirleri okumak,anlamak isterim.Bu arada kendi kıstaslarıma göre beğendiğim veya beğenmediğim olacaktır şüphesiz.Ama sonuçta bir emek ürünü olduğu için saygı duyarım.Beğenmediğimde kabahat benimdir, zira yazarın hayal dünyasına gidememişimdir.

Anlamak şartnamesini ilk okuduğumda bana itici gelen hiçbir şey görmedim.Hatta son yazımı(hepsi iki tane zaten)editörlerime gönderdiğimde uzunca bir zaman geçtikten sonra yayınlanınca şaşırdım,zira şartnamede 20 gün yayınlanma süresi vardı.20 gün içinde yayınlanmayan bir eser,yayımlanmayacak demekti.Ben şartnameye uyarım,bir 'disiplin'e bağlı olmak beni geliştirir.
Edebiyatı, okumayı, çok sevmem beni iyi bir yazar yapmaz,acemi çabalarım hatalarla dolu olur.Ama denetlenmek beni ilerletebilir.İyi bir yazar olamasamda iyi bir okuyucu olurum.
Selamette kalın.