Ne olurdu
Seni
Kaybetmeden

Bir kez olsun
Saclarında bir tel

Onları okşayan
Tarağında tek diş

Parmaklarından
Kestiğin
Ve önemsemediğin
Tırnağın olsaydım

O zamana kadar sana
Kansaydım

Ayaklarında
Taşıdığın
Bir çorabın

Cebinde
Gözyaşların için
Sakladığın

Bir eda ile
O yaşları silen
Mendilin olsaydım

Gözlerin elbette
Senindi

Onun
Çapakları Olmaya
Öyle hazırdım ki

Uykularında
Her an
Nöbet tutan

Melaikeye refakat eden
Gecelerinde
Bir serinliğin

Günlerinde ülfetin
Her halinde
Senin
Esenliğin için
Çalışan bulunsaydım

Oturduğun
O mekânda
Bastığın
Bir merdiven

Balkonunda
Martıları
Temaşa ederken

Vapurların
Sirtolarında
Kendi serencamında
Merakın salkımlarında

Umudun
Hasret odalarında
Her tuttuğun
Bir yaprağın
Kalan damarlarında

Yudumladığın
Bir çayda
Damağında
Bulduğun bir haz
Olmayı başarsaydım

Can sıkıntında
Sessiz çığlığında ki
Hülyalarında
Bir esintin

Mısralarında ki
Esrarını koruyan
O bilinmez
Serzenişin

Ellerinde boşalttığın
Bir kirin
Dert içinde nefesin
Olsaydım

Sabır ibriğin
Olmaya
Çoktan razıydım

Ancak
Seninle sevebilen
Onunla
Bahtiyarlığa eren
Olmayı başaramadım