Sözlerini al, kapıma gel, aldırma ardın sıra kapı içeri girmeye çalışan ayaza. Bırak inadına sınırlar genişlete genişlete üzerine gelen hüzünlerini...

Hüzünler ki etle kemikle örülü inasansıların yüzlerindeki gülücük ki gözlerinin içini güldüremeyen yabansı, yalancı, iğreti, var gibi, yok yok olan... Hüzünler ki kelimelerin anlamlarını değiştirerek kurdukları dünyada sevinç arayan buldum bilmezlik, sonradan görmelik deryası... Sevinci boğazdan aşağı inmeyen, belden yukarı çıkmayan sevindim sanmalıklar, saçmalıklar... Anlık düşleri asırlık bilmelerden anlık dünyalar benim olmalar, aşkı bulmalar...

Aldırma dışarıda neler oluyor, önce beni dinle, sonra aldır bütün hüzünlerini, aldır olan biten her şeye aldırabiliyorsan...

Banane canımlıklarının olmayışından hüzünlerinide aldın geldin. Canları cehennemelerinin yokluğundan dışarıda ayazda yanan canlara dolan gözlerinlesin.. Gözlerin ayazdan aldığı soğukla dondurmuş gözyalarını, yanaklarından öteye inememişler. Donmuş gözyaşlarını da almış gelmişsin aldıramamazlığından...

Hoş gelmişsin, ayazdan kaçanım, ayazda yanmışım, ocak başı ateşime sığınan biraz ölümsüm biraz dirimsim, biraz dışardanım, çok içerdenim, biraz üşümüşüm, çok yanmışım. Hoş gelmişin ateşler içinde bahar arayanım, ayazlar içinde gül ekmeye çalışanım. Hoş gelmişin...

Gel hele ocağın başına gel. Yakmayanım bu ateş, dışarıda yanan ateşe inat yananım, bu ateş yakmaz; etle kemikle tutuşmadığından...

Gel hele sesime gel. İçinde büyüttüğün kekemelikerinle, göğsünün ortasındaki konuşmaya hırsının sızısıyla dillerini dişlerini ısıt, ocağıma dön hele...

Anlatmaya başladı...

Konuşamıyorum usta, dudaklarım buz kesti, dilerim titriyor, kalbim göğsümün ortasındaki sızıdan köşesinden yandı. Ne donuyorum usta, ne de yanıp kül oluyorum...

Ne yapıyorum ben usta. Bir ruh gibi olsam dilsiz, dişsiz, kalpsiz. Ruh gibi olsam usta, kuş gibi hafiflemezmiyim, kuş gibi olmazmıyım, uçmazmıyım uzaklara kanatsız, sızısız...

Ruh gibi olsam usta, etlerimi kemiklerimi şu dışarıdaki ateşe vermeden, sınırlarını genişleterek üzerime gelen karanlık ordular kılıca dizmeden...

Ruh gibi olsam usta, sırtıma yüklenen ateşlerden kalma küllerin ağırlığı olmadan uçsam, ruh gibi olsam hafiflemez miyim, kuş gibi olmaz mıyım usta...

Kaçtım geldim, ocağına düştüm, bin bir çeşit renkler içinde sarhoşluklarına meze olmadım, tamah etmedim kağıttan, demirden üzeri rakamlı bir şekil şeylerine... Kaçtım da geldim üzerime düşmek üzere olan var gibilerin yokluğundan.. Ocağına düştüm usta, bu ocakta yanmasın kalbim, dilime dişime az ferahlık versin, konuşmaya susamışlığıma bir ateş olmasın mı usta...

Bana üç beş cümle kur, bana bir dünya kur usta... Ellerime üç beş tuğla ver, bir dünya kuralım usta...

Bir dünya kuralım usta, dört duvar içinde kelimeler ekelim saksılara, düşleri büyütelim, mutluluğu derelim... Tomurcuk tomurcuk aşkın çocukları olsun, yıldız yıldız açılsın evrene. Büyütelim bu dünyayı, üç oda bir salon yapalım, birde balkon çıkalım usta; oturma odamızda çoğaltalım kelimelerimizi, en güzellerini misafir odamıza alıp oraya ekelim ve çocuk odamızda büyütelim, alınlarından öperek uyuttuğumuz çocuk odamızda...

Ve büyütüp büyütüp balkonumuzdan salıverelim ateşlere...

Anlatmaya başladı usta...

Gözlerime bak yolcu
Uyku görmedi milyon gecelerdir
Zaman tersine uzadı
Geçmişe ağladı gözlerim
Ademe ağladı
Çaresizliğe
Havvaya ağladı
Acizliğe, pişmanlığa
Kabile ağladı
Şükürsüzlüğe, bencilliğe
İbrahime ağladı
Ateşe, ateşe, ateşe
Ve balıklara...

Gel hele yolcu
Bu ocak senin
Bu son nefes sana tükettiğim
Sana bir dünya bırakıyorum
Etten kemikten uzak
Nefesinin sıcağıyla erit
Penceremin buzunu
Üç oda bir balkon büyüt bu dünyayı
Vasiyetimdir
Aldırma kalbini ateşlere
Aldırma dışarıda ki yangına
Aşk çocuklarını sal yıldız yıldız evrene
Anlat hele
Dinleyeceğim seni yolcu
Etsiz kemiksiz gittiğim yerde...