Ortalık süt-liman! İçim kızıl-kıyamet;
Ruhum içimden fışkıracak kadar kızgın,
Vücudumdan buz gibi akıyor kasavet,
Şeytani bir azabın ellerinde dizgin.

Adım atmıyor ayaklarım, yok dermanı.
Düşlerim yanıyor, bulutlarsa dumanı.
Bedenim gelip-geçen kurdun-kuşun hanı;
Savrulan yaprak kadar hayatından bezgin.

Fikre susamış beynim, kof halde, çürümüş,
Her kıvrımını gafletin ağı bürümüş,
Üstünde devasa yanılgılar yürümüş,
Kaçkın bir günahın faili kadar gezgin.

Benliğim de, bedenim de kayıpta, yoklar,
Beni yakar, gölgemi göstermez ışıklar,
Oturmuş tüm insanlık beynimi kaşıklar,
İnsanlık en az zebaniler kadar azgın.