İnsan, Âdem’den bize kadar, özü itibariyle hiç değişmemiştir. Bunu söylemekle bütün insanların aynı tabiata sahip olduklarını kastediyor değiliz. Her insan, fizyolojik ve sosyo-psikolojik olarak orijinal bir tabiata/öze sahip olduğundan bu, mümkün de değildir. Böyle olmakla birlikte insanların, genel geçer fizyolojik ve sosyo-psikolojik özelliklere sahip oldukları da bilinen bir husustur.

İnsanoğlunun, tarih boyunca ardına düştüğü evrensel değişmez değerleri bulunmaktadır. Bu hükmü, çok basit bir şekilde düşünerek bulmak da mümkündür. İlk insan; ekmek yerdi, su içerdi, uyurdu, dinlenirdi, severdi, korkardı, ağlardı, gülerdi… Şimdi dünyada yaşayan altı buçuk milyar insan da aynı şeyi yapmaktadır. Bu ihtiyaçlar değişmeyen fiziksel ihtiyaçlarımızdır. İnsanın suflî tarafının değişmez durumları olur da ulvî tarafının olmaz mı? Tevhid, adalet, özgürlük, sevgi, aşk, umut, vefa, sadakat, dostluk vb. değerler de insanoğlunun insan tarafının değişmez değerleridir.

Bürokrasi, Türkiye’nin gelişiminin önündeki engel olarak varlığını devam ettirmektedir. Bu etki öylesine büyüktür ki Türkiye’deki yönetimi sosyolojik olarak Bürokratik Oligarşi olarak niteleyenlerde bulunmaktadır. Bürokrasi dediğimizde kamusal hayatta yer alan ve belli görevlere atanmış olan; müsteşarlar, kurum başkanları, başkan yardımcıları, müdürler, müdür yardımcıları, şube başkanları, şube müdürü gibi birçok sıfatla tanımlanabilecek kişilerden oluşur. Türkiye’de kurumlarda aktif bir bürokratik işlerlik ön plandadır. Bürokratın aidiyet olarak benimsediği ideolojik algı, bireysel ilişki ve beklentiler ve oluşturulan sistem içi yapılanmalar hareket alanını belirlemektedir.

Devletin atama yaparak bu konumlara getirdiği bürokratlardan beklediği bazı şeyler vardır. Bunların başında öncelikle devletin devamlılığını sağlayacak ve buna yönelebilecek her türlü çalışmayı engelleyecek bir görev şuuru beklemektedir. Türkiye gibi 100 yıldır korkuların kıskacında yaşayan bir ülke için tehdit bulmak zor olmadı. Bürokratlar her dönem ilan edilen düşmanlara karşı teyakkuzda olunması istendi. Devlet ideolojisinin yaşatılması için çaba gösterildi. Dünya- toplum ve insan değişimindeki gerçeklikler ve öğeler görmezden gelindi.

Ve küstü gözlerim güneşe.. Bense daha 14'yaşında bir çocuktum Anne. Biliyormusun; senin ardından kendimi sana yazmak,bölünüp hasrete seni anlatmak ne kadarda zormuş meğer...Avuç avuç ellerimde keder koklayıp seni özlemek..Veda bile etmeden,doymadan sevgine, ayrılığı yüklenip, yokluğunu yazmak ne kadar da zormuş Anne...
Annem..!

Yazacağım Anne...Adımı tarihe yazdırmak için yaşayıp yazacağım seni...Kan düşmemiş bir kağıt üstüne körpe yüreğimle sana olan hasretimi yazacağım kahpe kurşuna inat..!
Yazacağım Anne...!
Muhammed,Sümeyye,Ammar,Hamza ve ülkemin bütün öksüz çocukları adına...
Miraç-ta kokusunu yurduma bırakıp, güneşi getirecek olan en son sevgili adına yazacağım...!
Kanımdan güller büyüteceğim sonra...
Cennete dönecek bir gün yurdum...!

Ben Kudüs çocuğu Nusret İmanım!

Hiçbir ülke tarafından bağımsız oldukları onaylanmamış Gazze... ABD gözüyle ise İsrail’in avuçlarına verilmiş bir Gazze... Şimdi Gazze, yüreğini dağlayan öyküsünü dinliyor. Bombaların parçaladığı bedenler arasından geçerken Gazze’nin yüreğini dinleyebilmek kabiliyetimiz midir? Hiçbir ülke, Gazze’nin bağımsızlığını kabul etmedi. Ama belli ki işgalci olan kısır siyasi düşünce, kendisini tatmin etmek için kursağını kanla doldurduğu Gazze ile bahtiyarlık arayışında... Ve mutlu da olacak... Tarih, utanmayı bilmiyor ise hayâdan soyundurdukları edepsizlikten ötürü hangi askerin yüzü kızarır?

İmam Şafi’nin doğduğu şehir, şimdi ilimden değil candan yana beklentiler içerisinde ağlıyor. Ve şehir, kendisine uygulanan ekonomik ve sosyal baskının yanı sıra toprak tecavüzü karşısında şehitlerini, toprağında kundaklıyor. Şehitliğe gülümseyen bir dudaktan sâdır olan şehâdet kelimesi ise şakağımıza doğrultulan bir uyarı misali... Ama uyarıya kulak vermek için işitme duyusunu kaybetmemiş bir kalbin direnişini görmek lazım. Oysa İsrail, kalbini de beynini de felç bırakan hayvanî bir iştah ile Gazze sofrasında...

Önce bir çocuk düşüverdi gözlerimin önünden kara toprağa, yüreğine basanlara inat merhamet yüklü toprak ana sarmaladı minik yavruyu sıkıca... O bir şehitti artık hem de Felluce de bir şehit!....

Bugün daha bir mahzun Felluce... Adın yazıldı dua listeme...

Biliyorum yüreğin sızlıyor şimdi, gözlerinde yaş bile kalmadı ki akıtasın, yaşa inat mıdır bu akan kanlar söylesene, yağmurun bile nasibini almış senin, baksana ortalık kan gölüne dönmüş.

Sence hayat nedir Felluce? Soluğun kesik kesik geliyor yoksa oruca mı niyet ettin? Susma orucu.. Susma nolur!

Daha düne kadar çocuk sesleri vardı sokaklarında, top oynayan çocuklar vardı, gelinlik kızlar vardı, hayalleri vardı sandıklara gizlenmiş ve gelecek günler vardı onlar için de...

Zaman, günün raylarından sessizce geçiyorken her şeyi biraz daha eskitmiş olduğu zannı ile parmaklarını sonraki durağa doğru uzatıyor. Aslında gözyaşı ile toprağını her geçen gün ile kâvi kılmış goncalar, her sabahın güneşine tekrar tekrar ısmarladıkları taleplerini de sırtına alarak büyümeye devam ediyor.

Toplumumuzda vâki olmuş sorunlar, birilerinin yüreklerine pençelerini uzatmış iken birileri de bu pençelerin pedikür ve manikür işlemini zevk-i selîm içerisinde ikmal etmeye çalışıyor. Sahneye çıkan görüntü trajedi mi yoksa komedi mi henüz bilmiyoruz. Çünkü can yanarken bazıları ateş sönmesin diye ateşi bilevlemekte... Ortada iki boyutlu bir fotoğraf... Evet, Türkiye, kucağında çok komik fotoğraflar taşıyor ama her fotoğraf nice yüreklerin kıyısında sessizliğe icbar edilen hüzünlere flaşlar patlatıyor. Öyle kalabalık bir albüm var ki sözün bile anlamdan umudu yok!

Kelimeler doğru kullanıldığı takdirde kendimizi ifade edebilmenin en güzel yoludur. Fakat ben, kelimelerin de bir kaderi olduğunu düşünmüşümdür hep...

Mesela her kelimeye nasip olmaz düzgün ve faydalı bir cümleye konuk olmak. Ya utanç dolu bir cümleye özne olursa ya da talihsizce kurulmuş hayırsız bir işe nesnelik yaparsa… Ağzımızdan çıkacak her kelimenin mesuliyeti olduğuna inandığımız hassas bir dinin mensuplarıyız, o yüzden gereksiz yere israf, kelimeye yapılan en büyük zulüm sayılmıştır bizde...

Söz sözden açılmışken Hz. Peygamber(s.a.v)’in miracı geldi aklıma. Küçükken okumuştum ve çok etkilenmiştim, hikâye edildiğine göre Peygamber Efendimiz miraçta iken bir kuyuya rastlar ve dikkatini çeker çünkü onu diğer kuyulardan farklı kılan bir özellik var. İçinde ki su dışarı çıkar çıkmaz tekrar içeri girmeye çalışır ama başarılı olamaz, bu hadise birkaç kez tekrarlanır. Bunun üzerine Nur Nebi(s.a.v), Hz. Cebrail’den hikmeti sorar: “kuyu dünyada ki insanların ağzıdır, içinden çıkan su, onların sarf ettikleri sözlerdir, nasıl ki bu su geri dönmek istese de dönemiyor.

Mesai bitimi. Toplum içinde yürüyor, vitrin önünde duruyorum. Artık vitrinler neden bu kadar asli ihtiyaçmış gibi geliyor bana? Ekmek gibi, su gibi, barınma gibi temel ihtiyaçlarımdan biri sanki. Ne, ne kadar’dır? Vitrin… Beni huzura, mutluluğa, yeterliliğe götürmeye açılan kapı!

“İndirimli satışlar” ve ben vitrinin camında kendimi görüyorum.

Kalabalık, çok sesli, çok kirli, karanlık, karamsar… Vitrinlerin aydınlatmaları, ışıkları da olmasa her yer çok karanlık. Günün aydınlık vakitlerinde de yürüsem bu yollarda bu durum değişmiyor. Sokak karanlık, cadde karanlık, şehir karanlık, yüzler karanlık, insanlık karanlık. Bizlere “hijyen nasıl olur” dersi veren vitrinler olmasa; hayat çok kirli, insanlar çok pis. Vitrinlerden serince esip gelen albenili sesler olmasa, yaşam çok gürültülü.

“Şu kredi kartına bu taksit!” kulaklar, gözler, diller çıkar hesapları. Ekstresi vicdanlar ise karanlık!

Uzun bir köprüde uçurtmamın ipi ellerimde, iyi değilim diyorum bak uçurtmam uçuyor enginlere. Ağlamaya devam etsem, büyür müyüm yine de. Denize para versem değiştirir mi rüyalarımı. Karanlık sokakta köpek kovalıyor, ömrün pembe panjuru kapalı hep. Her masal ilk önce rüyada yaşanır. Son kalem benim olsa kibritçi kızın yanan son kibriti hiç sönmese. Kibrit ve alev, kendi gibi olanı çağırma senfonisi. Alevin yalnızlığa yükselen sessiz isyanı.

Kalabalık çok kalabalık mutluluğa vize bekleyenler, birbirinden habersiz kendisinden geçenler. İstanbul konuşmaları eski radyo kıvamında, gece uzuyor sessizlik uzuyor. Annem uyuyor ben güz masalları anlatıyorum, istiyorum ki rüyalarımı annem görsün. Alsın üzerimdeki kâbus ağırlığını, elimi bırakma anne. Üstümü örtüp kapatınca lambayı gittiğini anlıyorum. Gitme gitsen de belli etme. Bir anne masumiyeti, anne şefkati sindi omzuma derdimi aldığın gibi ellerimdeki çizgileri de alsana anne. Geridekiler bu çizgilerde saklı. Derin bir öfke ulaşamadığım yerde, Salı pazarında bir yenisini vermezler mi korktuğum istikbalimin. Gidiyorsam bir umut var demektir ya hala, yeni bir İstanbul’um olmaz mı acaba?

Müjde! Yeni bir putumuz daha doğdu: Çağ putu.

Esasında yeni bir put da değil; ama son zamanlarda çok fazla kullanılmaya başlandı. İnsanoğlu yapısı itibariyle put üretmeye yatkın bir varlıktır. Ruhunu sağlam bilgi ve inançlarla doldurmadığı müddetçe “mantar gibi put üretmeye” devam edecektir.

Adını vermek istemediğim bir siyasetçi, medyada tartışılmaya başlanan çarşaf konusu nedeniyle, çarşafı çağ dışı ilan ediverdi. Çağ dışı.

Sormak lazım. Çağ dışı ne demektir? Çağ nedir? Çağ içi/daş ne demektir? Öncelikle halledilmesi gereken konu kanımca budur. Çünkü burada anahtar kavram “çağ”dır.

Çağ ile kastedilen şey hiç şüphesiz “batı”dır, batının normlarıdır. Bir şeyi çağ dışı ilan eden bir insan gördüğümüzde, rahatlıkla o insanın batının ölçülerini esas aldığını, böyle bir kafa yapısına sahip olduğunu ve değerlendirmelerinin çoğunu buna göre yapacağını rahatlıkla söylemek mümkündür. Çünkü çağdaş olmaktan anlaşılan/kastedilen şey, batılı olmaktır.