Yine sessiz bir gece Ankara’da

Olmayan denizin sesini duydunuz mu?
Hırçın vururken kıyıya.

Rüzgârın fısıltısını dinlediniz mi?
Ürperirken vücudunuzla.

Damlaları ayrı, ayrı taşıyan meleklerle hasbıhal ettiniz mi?
Zikirle yalvaran Allah’a.

Toprağın sevincine ortak oldunuz mu?
Kokladınız mı doyasıya.

Karanlıkta yeryüzünü aydınlatan aya baktınız mı?
Peygamberden alınan nura.

Ağlayan bir Cuma ne söyler sana hafız

Melek miydi aradığın kaçtığın melek senin
Yakanda Osmanlı tuğrası kanatır içini hafız

Yenilgi budur işte, uzak kalışın özrüdür
Sesin sana döner kalbin hesap görür hafız

Eşya bir kötü baykuş haberi karadır hafız
Hurmalıksa hicretin, yüreğin yaradır hafız

Ellerin uzanırken kadim memnu meyveye
Seccaden dürülür yüzünde tırnak yarası hafız

‘Ben de sizden biriyim’ demekle olunmaz ki
Çeşmende tuzlu su bitmez susuzluğun hafız

-bana sözlerini verir misin?-

O kapatır gözlerini,
Ve retinasında siyahi bir düş belirir.
Oysa ben üşürüm;

/ceplerimde can buzum erir...

Kovamam şairlik yanımı, şiirlerimin kalemi kırıktır.
Oysa senden, bir mısraya ihanet beklemek,

/en büyük alçaklıktır...

Seninle hangi şiire başlasam,

/okyanusları kabarırdı, gözlerimin.

Allah’ım gidecek yerim yok Sana geldim
Çocuk inanmışlığıyla açtım elimi
Gafilim, henüz başlamadan sona geldim
Nefsin kınanmışlığıyla açtım elimi

Kulun nasıl bilip de bulursa yolunu
Sen de öyle bularak bilirsin kulunu
Sen var ettin Ya Rab, bildirme yokluğunu
Sevda ıslanmışlığıyla açtım elimi

Adem(A.S.) in çocukları habil ve kabil idi
İnsanlık tarihinde ilk katil kabil idi

Öldürdü kardeşini kabil kıskançlık ile
Otuz yıl sonrasında tanışıverdi Şit(A.S.) ’le

Peygamberlik verildi Adem(A.S.) den sonra Şit’(A.S.) e
Elli suhufluk kitap verildi elbet Şit’(A.S.) e

Adem(A.S.) tüm çocuklardan daha fazla sevmişti
Hem vefat ettiğinde halife yaptı Şit’(A.S.) i

Kabenin yapımında balçıkla taş kullandı
Peygamberlik nurunu babasından alandı

Vahiyle müjdelendi Cebrail(A.S.) indi O’na
Elli suhuf kitapla hikmet verildi O’na

İmtihan etti Rabbim hem Ademle Havayı
Men etti bir ağaçtan kesin meyve yemeyi

Şeytan yedirmek ister sakın ona kanmayın
Sakın ola ağaçtan asla meyve almayın

Ne yerseniz yiyiniz cennette her şey sizin
Düşmeyin sakın ola tuzağına iblisin

Setretmişti Rabbimiz Mahrem olan yerleri
Mümkün değil görmezdi o ikisinin gözleri

Şeytan ne yapıp etti yedirdi o meyveden
Hemence kaçıverdi kimseye görünmeden

Açıldı mahrem olan vücudun bölümleri
İncir yaprağı ile yaptılar örtüleri

Artık ne sen, nede sensiz bir dem
Halin hıçkırıklarına deva olmuyor
Sine mahzunlaşıyor takat kalmıyor
Gözyaşı dur durak bilmeden akıyor

Bilirdim ki sakinin elinden içilir acı
Kime keder olacak yârin kalan sacı
Yürek sancısı, yan ağrısının kalması
Ayazlarda yeme hasret kuş sıkıntısı

Her kim olursa olsun ne fark edecek
Çöp atıklarından beslenen ne edecek
Halini kime arz edipte şikayetlenecek
Rehavet içindeki insanlar fark edecek

Maddesi toprak idi dünyanın öz maddesi
Tekrar toprak olacak vücudun her zerresi

İnsan olma payesi verildi ilk Ademe
Akılla donatıldı Adem erdi erdeme

Meleklere hitaben dedi Rabbül alemin
Tanımını yaparak gelişini Ademin

Halifem olacaktır kudretim izhar eden
Akıl verdim ki ona üstün olacak sizden

Endişe etmekteyiz fesatlar çıkaracak
Korkarız ki bu varlık yere kan akıtacak

Biz seni hamdederiz seni tespih ederiz
Seni Mevla bilerek seni takdis ederiz

Ayrılığın üstadı,sevmelerin ümmisiyim,
Kanat takıp tay etsem de,sürünen buğu benim.

Nazarım celp etse de,kokunu duysam bin katre,
Kaldırsam şu perdeyi; seni görsem her dem yine.

O latif ikliminde,dalsam pür nur hayallere,
Sesinle uyansam; kaybolsam yine gözlerinde.

Merhametsiz gece,şafağında kum taneleri,
Altınlar kömür oldu; nerdesin ? Sabır çiçeği.

Ayrılığım gözyaşımla, imzalamış ittifak,
Sevaplarım ahuda,her yanımda kanlı nifak.

Garipliğin masumiyetinde; sızlar vicdanım,
Yüreğime tahtlar kurdu; hüküm sürer hicranım.

Gazze sokaklarında bir çığlık yükseliyor;
Kuteyla’yı vurdular Bağdat sokaklarında.
İstanbul’a kara yağmurlar yağıyor.
Cenin’de bir Yahudi vurulmayı hak ediyor.

Üşüyor Kurtuba kilise dolu sokaklarıyla,
Üstüne Dımeşk kumaşlarından örtülsün bekliyor.
Yok bir Selahaddin Kudüs’ü kurtaracak.
Yetim Kudüs, köle İşbiliye ve Sevilla.

Yüreğimin yarısını Üsküp’te bıraktım.
Yetmez biliyorum şehitlerini hatırlamaya.
Ve Beyrut’ta kaldı diğer yarısı sadece anmaya.
Lübnan duayla başını eğip arınmada.