Modern toplumlarla geri kalmış ya da gelişimini henüz yeterince tamamlayamamış toplumlar arasındaki en belirgin fark:

Ekonomik parametreler ve bunun sonucunda kişi başına düşen milli gelir seviyesine bağlı olarak sahip oldukları refah düzeyleri nedeniyle modern toplumlarda temel ihtiyaçlar (iş, barınma, eğitim, sağlık, ulaşım …) büyük oranda karşılandığı ve sosyal güvenlik sistemi sağlıklı işlediği için bu toplumlarda yaşayan insanlarda kendileri ve nesilleri için gelecek kaygıları, geri kalmış ve gelişmekte olan ülkelerde yaşayan insanlara nazaran oldukça azdır.

Yaşamımızda toplayıcı olma kültürü; tarih öncesi döneme dayanmaktadır. İlk insanoğlunun tarih sahnesinde yerini almasından bu yana bu duyguyla beslene beslene bugünlere gelindi. Ve bu özellik gelişimini, hayat standardını yeterli düzeye çıkaramamış toplumların karakteristik özelliği halini almıştır.

Bu analiz bağlamında düşünecek olursak;

Ülkemizde yaşayan ailelerin zamanlarını/mesailerini kendisinden çok gelecekte çocukları daha iyi bir hayat yaşasın diye servet edinme /toplama kaygısıyla sürekli çalıştıkları görülür.

Oysaki:

Anne babanın çocuklarına karşı en önemli vazifesi; onları hayata en iyi şekilde hazırlamak değil midir?

Bu düşünceyi biraz açalım…

Çocuk eğitiminin ilk adımı ailede başlar. Aile bebeklik sürecinden itibaren çocuğu sevgi çemberine almalı, çocuğun; zihinsel, bedensel, kişisel, dilsel özelliklerinin farkında olarak, ilgi ve yeteneklerini geliştirmesine, sosyalleşmesine yardımcı olmalı, ahlaki eğitimine dikkat ederek, gelişimini sağlıklı bir şekilde sürdürmesi için imkânlarını kullanmalı…

Sonraki aşamada:

Çocuğun akran gruplarla iletişiminde/etkileşimde yardımcı olarak, örgün eğitim çağına ulaştığında okulla gerekli iletişimi kurarak çocuğunu imkanları dahilinde en iyi eğitimi alma fırsatına kapı aralamalıdır.

Fakat toplumumuzdaki aile hayatında görünen manzara genel manada bu anlatılanların dışında görülüyor…

Nedense; bizler çocuklarımızın geleceğe hazırlama konusunda
en önemli unsuru; onlara maddi kaynak hazırlama/toplama çabası olarak anlamaktayız.

Ahlaki değerleri içselleştirmek başta olmak kaydıyla, çocuklarımıza iyi bir eğitim imkânı sağlama düşüncesinin önemini kavramadan…

Kim çocukları için daha çok mal (ev, araba, servet) hazırlayabiliyorsa kendisini bahtiyar saymaktadır.

Bu pahallı ve zahmetli kaygıyı özümsediğimizden dolayıdır ki; kendi hayatımızı heba etmekten çekinmeden, toplayıcı olma kültürüne sahip olma ilkesi ile hayatı, mutluluğu/sevinci gelecek günlere erteleyerek, bu günümüzü hayallere yelken açarak geçirmekteyiz...